Wat als er geen Dierenambulance is?
Al jaren spannen vele gepassioneerde mensen zich vrijwillig in om dieren in nood te helpen. Ondanks onze enthousiaste en gedreven groep vrijwilligers zoeken wij momenteel versterking. Interesse? Neem dan contact met ons op door te klikken op contactformulier.
|
Lees hieronder de verhalen van 7 van onze vrijwilligers. Stuk voor stuk zijn dit verhalen uit de praktijk. Het ene verhaal is kort, maar krachtig. Een ander verhaal is zielig, maar er is er ook één met humor. Deze 7 verhalen zijn geschreven met het gevoel en de gedachten van zeven van onze toppers:
Björn - Vleermuis met lege batterij
Hieronder kunt u kijken naar een aantal foto's van onze vrijwilligers in actie.
Daarnaast kunt u ook kijken naar een reportage van RTV Oost over onze dierenambulance. |
|
Nogmaals, Dierenambulance Dierenbescherming OverGelder is hard op zoek naar vrijwilligers. Heeft u interesse of wenst u meer informatie? Klik dan op bovenstaand contactformulier. Voor vragen kunt u ook contact opnemen met de regiocoördinator, tel.: 06-53123289 of een email sturen.
Om als vrijwilliger op de Dierenambulance ingezet te kunnen worden dient u minimaal 20 jaar oud te zijn, woonachtig in Apeldoorn, Deventer of Zutphen, bij voorkeur in het bezit van een rijbewijs en wekelijks beschikbaar te zijn.
Vleermuis met lege batterij
Ik heb gekozen om vrijwilliger bij de dierenambulance te worden, omdat ik altijd al affiniteit met dieren heb gehad. Van jongs af aan trok ik zieke en verdwaalde (huis) dieren aan, welke ik dan ook mee naar huis nam. Om deze vervolgens zorg of hulp te bieden, hetzij door een dierenambulance te bellen, of naar de dierenarts te gaan. Hierdoor ben ik vaak met de dierenambulance in aanraking gekomen. Toen ik naar Deventer verhuisde en zag dat de Deventer Dierenambulance vrijwilligers nodig had, hoefde ik niet langer te twijfelen en heb ik mij aangemeld. Het is fijn om te weten dat ik zo mijn bijdrage kan leveren aan de vaak weerloze dieren, maar ook hun eventuele eigenaren.
Kortom, voor mij is het een pure hobby die ik met liefde en veel plezier samen met leuke collega's uitoefen! Hieronder nog een leuk verhaal wat ik heb meegemaakt over een vleermuis met een lege batterij...
De diensttelefoon ging en ik kreeg een man te spreken die mij vertelde dat zijn moeder een vleermuis in huis had en gek werd van het gepiep van dit beestje. Ik adviseerde hem de ramen open te zetten, zodat het beestje tegen de avond vanzelf weer weg kon vliegen. Mocht dit beestje niet weggaan, of voor te veel overlast zorgen, dan zou ik langskomen. Dit was prima. Een paar uur later belde de man weer. Het beestje veroorzaakte nog steeds veel geluid.
Ik besloot langs te gaan. Daar aangekomen vertelde hij me dat hij hem niet zag zitten, maar hem wel constant hoorde. Eenmaal binnen ben ik rond gaan kijken of ik hem kon zien of horen, maar ik zag en hoorde niets. In de hoek van de kamer stond een hoge kast met een plant erop die reikte tot het plafond. Tja, het was nog de enige optie dat de vleermuis zich daarachter kon verstoppen. Op het moment dat ik deze kast van de muur wilde trekken, hoorden wij een piep. De man zei dat dat hem was! Ik draaide me om, keek naar de muur en zag daar een rookmelder hangen, waar het lampje van knipperde ten teken dat de batterij leeg was. Deze piept immers ook om de paar minuten als de batterij leeg is...
We moesten wel heel hard lachen, ondanks dat de man zich toch wel schaamde. Ik kon mijn weg met een lach vervolgen.
Björn Windmüller
Vrijwilliger Dierenambulance OverGelder, locatie Deventer
8 jaar ervaring en Kyra, de hond
Mijn naam is Elske Blauw en ik ben in 2001 begonnen als vrijwilliger bij de dierenambulance Zutphen. Ik ben van jongs af aan dol geweest op dieren en toen ik op een gegeven moment tijd had voor vrijwilligerswerk heb ik me gemeld bij de dierenbescherming. Daar kreeg ik te horen dat men vrijwilligers nodig had op de dierenambulance. Ik had geen idee wat het werk inhield maar ben in september 2001 begonnen met de EHBO cursus voor dieren. Een aantal weken later ben ik mee gaan draaien op de ambulance als bijrijder. In het begin is het vooral heel spannend want wat zal er allemaal gebeuren tijdens een dienst? Je staat dan bij ieder telefoontje 'op scherp' Later komt de routine er meer in.
Het is werk dat mij heel veel voldoening geeft, vooral als je een (gewond) dier kunt helpen dat zich in een benarde situatie bevindt. Ook het terugbezorgen van dieren die verdwaald zijn geraakt bij hun eigenaar is één van de leukere dingen. Uiteraard maak je ook vervelende en/of verdrietige zaken mee en moeten er regelmatig dieren uit hun lijden worden verlost. Maar dan weet je dat het op dat moment de beste oplossing is voor het dier en hoeft dat lijden in ieder geval niet onnodig lang te duren. Hieronder een praktijkervaring met een happy end.
Tijdens een dienst begin januari 2004 moesten we naar een hond die was aangereden. Het was helemaal aan de rand van ons gebied en toen we aankwamen had de hond er waarschijnlijk al een hele tijd gelegen. Ze begon al onderkoeld te raken. Ik ging er in eerste instantie alleen naar toe bij omdat ze volgens de omstanders gromde en grauwde, ze waren bang voor bijten en eventueel er vandoor gaan. En inderdaad, toen ik bij haar kwam trok ze de lip op, maar ik zag ook meteen dat ze nergens meer heen zou gaan. Voor de zekerheid toch maar een snuitbandje omgedaan en waarschijnlijk ben ik op dat moment al voor de bijl gegaan...
Bij het op de brancard leggen constateerden we een gebroken poot, (open botbreuk) dus snel naar de dichtstbijzijnde dierenarts gegaan, die een noodspalk aanbracht. Vervolgens naar het asiel in afwachting van een baasje. Daar heeft ze 4 weken zitten wachten, maar een eigenaar meldde zich niet. Hierdoor ontstond ook de vraag: wie gaat de reparatie van de gebroken poot betalen? Voor de dierenbescherming altijd een dilemma omdat zo'n operatie behoorlijk prijzig is. Met een asiel vol dieren moet dan altijd de afweging gemaakt worden moeten we veel geld uitgeven om één dier te helpen of verdelen we het over een groot aantal dieren. Gelukkig was er de stichting vrienden van de Bronsbergen die het verhaal hoorde en de operatie heeft betaald.
Ondertussen kreeg ik de hond niet meer uit mijn hoofd en ging steeds bij haar kijken als ik met de ambulance op het asiel kwam. Dat kijken ging overigens niet zomaar. Ze was zo wantrouwend naar mensen in het algemeen dat ze direct haar tanden liet zien als er iemand in de buurt van het hok kwam. Ik ging dan in een hoekje op mijn hurken zitten en liet haar bij mij komen. Meestal gebeurde dat binnen 5 minuten en lag ze even later op haar rug naast me!
Uiteindelijk heb ik me aangemeld als kandidaat-eigenaar. Dat is gehonoreerd en februari 2004 is ze bij mij komen wonen. Ze was toen tussen de 1 en 2 jaar oud, waarschijnlijk een Hollandse herder of een kruising tussen een Hollandse en een Mechelse herder, en gaat sindsdien door het leven met de naam Kyra. In het begin was ze erg angstig, schrok van elke onverwachte beweging en dook dan in elkaar, maar dat werd steeds minder en met een paar maanden had ze het goed naar haar zin.
Nu is het september 2009 en zijn Kyra en ik een aardig team geworden. Ze is niet meer zo angstig als in het begin, alhoewel ze dat nooit helemaal kwijt zal raken. Ze gaat bijna overal mee naar toe en dat gaat over het algemeen ook heel goed. We wandelen veel en als ze aan het rennen is en met andere honden aan het spelen is er niets meer te zien van die gebroken poot! Daar kan ik nog steeds van genieten.
Elske Blauw
Regiocoördinator Dierenambulance OverGelder
PeeWee, de verloren kat uit België
Wat ik zag was een oude kater die te mager was. Luid miauwend bleef hij mijn aandacht trekken en voor de zekerheid heb ik hem toen even onderzocht. Hij leek me verder in orde maar omdat hij maar bleef miauwen heb ik overlegd met een collega van de Dierenambulance die ervoor gezorgd heeft dat hij werd nagekeken door een dierenarts en gecontroleerd werd op een chip.
Ondanks dat de kat te mager was verkeerde hij verder in goede gezondheid en hij bleek gechipt te zijn. Weer een andere collega heeft de chipgegevens gecontroleerd en het bleek dat deze oude man uit België kwam! Tot onze grote verbazing stond dat deze kater, genaamd Peewee overleden was.
Gelukkig stond er een telefoonnummer waarop mijn collega contact op kon nemen met de eigenaar die inderdaad in België bleek te wonen. Deze mensen konden wij niet gelukkiger maken met het nieuws dat er op het kantoor van de Dierenambulance een toch heel levende Peewee op hun zat te wachten!
14 jaar oud bleek Peewee te zijn en al 13 jaar bij deze mensen te wonen. Deze ondernemende kater was niet meer terug gekomen na een wandeling op een boerencamping in Apeldoorn waar deze mensen een half jaar geleden op vakantie waren! Ze zijn nog terug in Nederland geweest om navraag te doen of de kater nog was teruggekomen maar elk spoor ontbrak. Na een tijd van hopen hebben ze hem als overleden opgegeven ervan uitgaande dat hij waarschijnlijk een ongeluk had gehad.
Toen deze mensen in de gang van het asiel De Kuipershoek in Apeldoorn liepen en zijn naam riepen beantwoorde Peewee deze met een luid blij gemiauw! Met dank aan mijn collega's is Peewee na een half jaar weer terug bij de mensen die hem zo hebben gemist. Ja, daar gaat mijn dierenhart sneller van kloppen!
Monique Blanker
Vrijwilliger Dierenambulance OverGelder, locatie Apeldoorn
Inmiddels werk ik al meer dan 10 jaar bij onze dierenambulance en vind het nog steeds erg goed en leuk werk om te doen. Eén van de mooie aspecten van het werk vind ik dat wij het privilege hebben om zo nu en dan een bijzonder dier in handen te hebben. De reden is uiteraard minder leuk, want het dier is dan vaak gewond of uitgeput. Maar toch..... geniet ik van zo'n rit.
Na vele bijzondere dieren zoals allerlei reptielen, eekhoorntjes, marters, verschillende spechten, ijsvogels, diverse roofvogels en uilen, zijn er toch nog altijd een aantal dieren die op mijn ‘verlanglijstje' staan. Op een zondagochtend in juli was het dan zo ver: Ik kreeg één van mijn wens-ritten: een ooievaar!
Een bezorgde meneer belde naar de dierenambulance: "Er staat een ooievaar met een afhangende vleugel in een weiland." Zijn vrouw had het dier gepakt, maar toen de vogel haar naar het gezicht pikte, heeft ze ‘m van schrik weer losgelaten. Heel begrijpelijk. Bij aankomst op de plek bleek de ooievaar niet meer in het weiland te staan maar in de berm van de naastgelegen provinciale weg.
Ik ben, na een laken klaargelegd te hebben en gewapend met handschoenen, op de ooievaar afgestapt. Deze liep een paar passen weg en wilde richting de weg, maar die optie versperde ik. Toen duikelde ie een bijna droge sloot in en bleef daar liggen. Kleine moeite voor mij om 'm zo te pakken: Eerst met een hand bij de snavel, dan met de andere arm om vleugels en poten. Vervolgens heb ik 'm op het laken gelegd en bekeken: Geen uiterlijke verwondingen en de afhangende vleugel was niet gebroken, wel was ie wat mager en ook geringd. Daarna heb ik 'm in het laken gerold en in de ambulance op de brancard vastgezet. Bij alle handelingen steeds de snavel goed vastgehouden, want dat is zijn wapen dat-ie zal gebruiken wanneer mogelijk. Daarbij wel opletten dat hij nog kan ademhalen, door de neusgaten vrij te houden.
De ooievaar is geplaatst bij het dichtstbijzijnde "Ooievaarsdorp", in Gorssel. Daar is zijn vleugel gefixeerd en in een aparte volière geplaatst.
Ook heb ik het ringnummer en bijbehorende gegevens teruggekoppeld aan het Vogeltrekstation. De ooievaar blijkt als nestjong te zijn geringd in 't Groene Hart van de Randstad en is nu net 3 jaar oud. Dat is nog vrij jong, want ooievaars kunnen wel 30 worden. En met een beetje mazzel gaat deze ooievaar dat ook wel redden, want bij navraag bij de opvang blijkt zijn herstel de goede kant op te gaan!
Saskia Wannee - van Oostwaard
Vrijwilliger Dierenambulance OverGelder, locatie Apeldoorn
Ik heb mijn collega Lena opgehaald met de mededeling dat we even moeten kijken bij een nest. Daar aangekomen zien we een oude, dove man in de tuin bezig. "Ooh .... de Dier'nambulance ik zal oe wel effn de egel an wiezen".
We lopen samen met de man naar de vijver aan de Margrijnenenk in Deventer en ongeveer een 3 meter van beide kanten af in het midden zat een meerkoetennest. "ziej dat dode jong doar liggen??" zegt de man .... "Ja" zeg ik. Doarnoast (gaat de man verder) zit 'n egel onder de takjes verskooln" ik kijk en Lena ook, we kijken elkaar aan met een blik van IK zie niks JIJ??? Maar mijn gevoel zegt, toch even wachten als daar echt een egel op zit gaat die heus wel bewegen. ......... En ja hoor, het beweegt op het nest. Ik zie het wel maar mijn collega net niet.
Ik bel een andere collega op om toestemming te krijgen om de brandweer te bellen. Ze moet eerst heel hard lachen maar we krijgen toestemming. Lena is sinds dit jaar bij ons en heeft zo'n situatie dat de brandweer erbij gehaald moet worden nog nooit meegemaakt. Ik bel de brandweercentrale op. De man aan de telefoon vindt het ook wel apart en grappig (het is normaal dat ze ons komen helpen met katten uit de boom te halen maar dit..). Ik vertel Lena dat de brandweer met een volle wagen komt, dat we daardoor veel bekijks kunnen hebben en dat de lokale pers ook op deze melding af kan komen.
En ..... ja hoor daar komt de brandweer met 6 man en even later de pers. Mijn collega vindt het wel spannend en ook wel leuk. Twee brandweermannen trekken hun waterdichte broek aan (wat later blijkt niet helemaal waterdicht te zijn) en stappen het water in. Vanaf de kant leek het erop dat het water ondiep was (ongeveer 40 cm diep) maar dat bleek niet zo te zijn Het water kwam tot 10 á 15 cm onder de rand van hun pak. Na wat takjes weg te halen komt er een egel van ongeveer 1,5 kg te voorschijn een beetje koud maar we hebben al een lekker zachte handdoek met een warmte-element klaar liggen en de egel zoekt dat dan ook gelijk op.
De egel is naar de opvang gebracht en zo ver ik weet maakt hij het goed. Na de hand belt Lena mij op om te vertellen dat ze het een bijzondere ervaring vond.... en dat was het.
Brenda ten Wolde
Vrijwilliger Dierenambulance OverGelder, locatie Deventer
Duobaan: tekstschrijver en "Animal Cop"
Dinsdagmiddag 30 juni was mijn eerste dienst op de dierenambulance Apeldoorn. Ik, een 29-jarige journaliste, heb een aantal jaren journalistieke ervaring opgedaan en ben vanaf december 2008 voor mezelf begonnen als freelance tekstschrijver. Maar...... ik als sociaal dier miste heel erg collega's en de structuur en voldoening in mijn dagen. Als dierenvriend had ik al eerder contact gezocht met de Dierenbescherming voor de mogelijkheden en een aantal maanden geleden belandde ik in het kantoortje van de dierenambulance voor een gesprek met coördinator Elske.
"Wees bewust van de verantwoordelijkheid die je draagt en er komt echt heel veel meer bij kijken dan de mensen in eerste instantie denken. Dit werk wordt zeker onderschat." De woorden van Elske knoopte ik in mijn oren en ik popelde om te beginnen. Als vaste kijker naar Animal Cops op Animal Planet probeerde ik me er een beeld van te vormen, maar het is natuurlijk niet te vergelijken en daar kwam ik inderdaad dan ook snel achter.... Alhoewel, ik heb inmiddels een situatie meegemaakt die zo in een serie van Animal Cops past.....
Saskia was in het begin mijn 'vaste' lerares, en zij introduceerde me in het wereldje van de dierenambulance Apeldoorn. Kritisch, streng en gedetailleerd zijn haar kenmerken en bovenal is ze heel erg vrolijk en boordevol informatie en een jarenlange ervaring. Op al mijn (af en toe overbodige en onnozele) vragen wist en weet ze een antwoord en samen hebben we al heel wat dieren bijgestaan en gered. Zó dankbaar werk en vooral de uiteenlopende reacties van mensen verbaasden en verbazen me keer op keer. Een gewonde postduif (mét een ringetje), een nest kerkuilen, een wel heel agressieve kitten..... Vooral bij die laatste was ik wat overmoedig; "Nee hoor, ik heb geen handschoenen nodig, het is nog zo'n klein katje." Dat heb ik geweten....het hing letterlijk aan mijn vinger en die nagels......
En later werkte ik met Marianne, Mirjam en Marion. Met Marion heb ik één memorabele dienst gedraaid. Helaas is ze in verband met drukte met haar werk en opleiding tijdelijk gestopt, maar het bezoek aan het kattenvrouwtje op een vreselijk drukke zondagavond vergeet ik nooit meer. Een Animal Cops-aflevering in het echt en helaas zonder happy end. Een nest pasgeboren kittens werd uit een berg takken gevist en was helaas niet meer te redden. Heel heftig en confronterend omdat ik een echte kattenliefhebber ben met twee poezen en een hele lieve kater.
Inmiddels ben ik bijna 'broekie-af', maar realiseer ik me des te meer dat ik elke dienst nieuwe dingen leer en tegenkom en je weet nooit wat je te wachten staat. Ik vind het heerlijk om een bijdrage te leveren aan de dierenambulance Apeldoorn en geniet van elke dienst. Ook al is het soms behoorlijk pittig (overstuurde en emotionele katteneigenaren die afscheid komen nemen, een poes die 'mooi gemaakt' moet worden voor het afscheid), heftig (een kater die onderwerp is van een burenconflict) en confronterend (een kleine kitten onder de vlooien). Maar vooral de dankbaarheid van de mensen én de dieren.
Want er is één ding wat ik nu echt in de praktijk heb geleerd en nog steeds bij elke dienst tegenkom; Dieren hebben ons nodig en kunnen niet zelf een situatie veranderen of ons vertellen wat er aan de hand is. Wij moeten voor ze opkomen, ook al is dat niet altijd makkelijk. En met mijn diensten bij de dierenambulance Apeldoorn krijg ik hier de mogelijkheid voor en fungeer ik, samen met al mijn collega's, als spreekbuis voor de dieren in en om Apeldoorn!
Reneé Slot
Vrijwilliger Dierenambulance OverGelder, locatie Apeldoorn
De dienst zit er bijna op maar ik besluit te telefoon aan te laten, dat dit consequenties heeft, daar ben ik me van bewust. Het eerste telefoontje na 8 uur is er al snel, een egel in nood, waarvan de vinder het dier al had ontdaan van de vele teken. Het dier was zwaar verzwakt en bij de egelopvang was hij welkom. Onderweg een telefoontje uit Deventer, een dame stond bij drie dozen waarin vermoedelijk poezen zijn verstopt. Het tweebenig monster was nog wel zo "aardig" om de dozen vlakbij het asiel in Schalkhaar te dumpen.
In de eerste doos zat een jonge moederpoes met 3 kittens van een week of 8, op het eerste oog in goede conditie . In de volgende doos zat ook een goed verzorgde poes.
De lucht van rottend vlees werd steeds heftiger en ik zag op tegen het openen van een wel hele vreemd, stille, laatste doos. Na het dekstel verwijderd te hebben zag ik een levende poes, gelukkig, dat viel weer mee. Maar wat veroorzaakt toch die misselijkmakende lucht.
Bij de opvang zag ik wat die stank veroorzaakt: de staart van het laatste dier hing nog aan een klein stukje zwart vlees. Toen ze begon te drinken en eten was ik gerustgesteld. Morgenvroeg weet de dierenarts wel raad met zo'n half afgestorven staart. Alle 6 de poezen/katers waren handtam en geen spoortje van agressie. En altijd na zo'n ervaring denk ik waar is de poster met "opsporing verzocht".
Jeannette
Vrijwilliger Dierenambulance OverGelder, locatie Zutphen
